Złoto i srebro po krachu: dno czy pułapka?

Krach na złocie i skala spadków. Złoto ustanowiło w styczniu 2026 roku rekord wszech czasów – 5 595–5 598 USD za uncję¹, a następnie runęło poniżej 4 000 USD, tracąc 26–30% wartości. Srebro poszło jeszcze dalej: ze szczytu 121,64 USD spadło o ponad 53%, do 56-64 USD.

Na pierwszy rzut oka wygląda to na koniec hossy surowcowej napędzanej wcześniej strachem geopolitycznym i oczekiwaniem na luzowanie polityki pieniężnej. Dokładniejsze spojrzenie na przepływy kapitału i pozycjonowanie dużych graczy pokazuje jednak obraz dużo bardziej złożony – i w długim terminie nadal byczy.

Powodem przeceny jest przede wszystkim radykalna zmiana kursu amerykańskiej polityki monetarnej połączona z falą gorszych danych o inflacji. Złoto, jako aktywo niedające żadnego dochodu odsetkowego, ucierpiało najbardziej na rosnących realnych stopach procentowych i umacniającym się dolarze.

Ten raport próbuje odpowiedzieć na trzy pytania: jak zaawansowana jest obecna korekta, co naprawdę robi w tym czasie „duży kapitał” instytucjonalny, i gdzie leżą rozbieżności między rynkiem papierowym (kontraktami terminowymi) a rynkiem fizycznego metalu.

Skąd wzięła się wyprzedaż złota i srebra – powrót Fed do twardej polityki

Żeby ocenić, czy metale szlachetne już znalazły dno, trzeba zrozumieć mechanizm, który wywołał spadki. Nie był to efekt utraty wartości fundamentalnej złota czy srebra – to było matematyczne dostosowanie wycen do zupełnie nowego kosztu pieniądza.

Nowy szef Fed. W maju 2026 roku funkcję 17. przewodniczącego Rezerwy Federalnej objął Kevin Warsh, nominowany przez Donalda Trumpa, zastępując Jerome’a Powella. Warsh to postać znana z bankowości inwestycyjnej (Morgan Stanley) i wcześniejszej kadencji w Fed (2006–2011, u boku Bena Bernanke podczas kryzysu finansowego). Jego doktryna to twardy monetaryzm w stylu Miltona Friedmana: mniej interwencji, ścisłe trzymanie się reguł, redukcja bilansu Fed i koniec ery „Fed put” – czyli przekonania rynku, że bank centralny zawsze przyjdzie z ratunkiem.

Na pierwszym posiedzeniu FOMC pod jego przewodnictwem (16–17 czerwca) stopy zostały utrzymane w przedziale 3,50–3,75%, a dziewięciu z uczestników komitetu zasygnalizowało możliwość kolejnej podwyżki jeszcze w 2026 roku – totalny zwrot względem marcowych prognoz, które zakładały cięcia.²

Dane, które to napędziły. Czerwcowe odczyty z gospodarki USA były zaskakująco mocne: bezrobocie stabilne na 4,3%, rewizje zatrudnienia w górę o 93 tys. etatów, inflacja CPI w górę do 4,2% (najwyżej od 2023 r.), inflacja bazowa 2,9%, a preferowany przez Fed wskaźnik PCE – 4,1%. Rynek zaczął wyceniać scenariusz „wyższe stopy na dłużej”, z 62–67% szansą na podwyżkę we wrześniu.³

Skutek: rentowność 10-letnich obligacji USA skoczyła w okolice 4,6%, 30-letnich – powyżej 5,1%, a dolar (indeks DXY) umocnił się powyżej 100 punktów. Dla aktywa niedającego odsetek, jakim jest złoto, to środowisko wyjątkowo niekorzystne.

Zniknięcie premii za ryzyko. Złoto i srebro długo korzystały ze statusu bezpiecznej przystani w cieniu napięć na Bliskim Wschodzie (starcia USA–Iran). Gdy jednak na przełomie maja i czerwca doszło do deeskalacji, ropa WTI spadła ze szczytu 112 USD do 60–70 USD za baryłkę. Zniknęła presja inflacyjna generowana przez ceny energii, a wraz z nią – popyt na metale jako zabezpieczenie przed ryzykiem.

Krach na złocie: kto sprzedaje, a kto po cichu kupuje ?

Spadek złota z 5 595 do dołka 4 023,95 USD (11 czerwca) to prawie 30% korekty – w skali historycznej porównywalne do spadku o 45% w latach 70. czy 30% podczas kryzysu 2008 roku. Głębokie korekty w trakcie wieloletniej hossy to statystyczna norma, nie jej koniec.

Kto sprzedawał: fundusze ETF. Zachodni kapitał instytucjonalny jest bardzo wrażliwy na koszt pieniądza. Tylko w maju z globalnych funduszy ETF opartych na złocie odpłynęło 2 mld USD – głównie z Azji (1,2 mld, m.in. przez umocnienie juana i mocny rynek akcji w Chinach) i Ameryki Północnej (1,1 mld). Fizycznie z funduszy wypłynęło 3,6 mln uncji złota, a aktywa pod zarządzaniem skurczyły się do ok. 4 121 ton. W restrykcyjnym otoczeniu Fed inwestorzy przenoszą kapitał do krótkoterminowych obligacji albo po prostu potrzebują gotówki na pokrycie strat gdzie indziej.

Kto po cichu kupuje: banki centralne. To, co zostaje pominięte w medialnym obrazie, to strukturalny popyt banków centralnych, kompletnie ignorujący zachodnie stopy procentowe na rzecz dedolaryzacji. W I kwartale 2026 r. banki centralne kupiły netto 244 tony złota (+3% rok do roku), mimo rekordowych cen. Chiny zaimportowały w tym samym kwartale 317 ton – trzykrotnie więcej niż kwartał wcześniej; Ludowy Bank Chin dąży podobno do 5% udziału złota w rezerwach.

Polska jako przykład. Narodowy Bank Polski pod kierownictwem prof. Adama Glapińskiego prowadzi jedną z najbardziej konsekwentnych polityk akumulacji złota na świecie⁵:

NBP podkreślił tę strategię symbolicznie, wydając 15 kwietnia 2026 r. złotą monetę o nominale 500 zł (1 uncja) i srebrną 10-uncjową o nominale 100 zł.

Wniosek: banki centralne i fundusze suwerenne systematycznie „zdejmują fizyczne złoto z rynku”, zmniejszając ilość dostępną w wolnym obrocie. W dłuższej perspektywie to buduje twardą podłogę cenową i może prowadzić do napięć płynnościowych na rynku kontraktów terminowych.

Chętnie czytane na inwestorzpasji.pl: ⬇️

Prognozy dla rynków finansowych na 2026 rok.

Czy warto inwestować w spółki infrastruktury krytycznej ?

Klasa średnia najbardziej poszkodowana w obecnym systemie.

Najnowsze dane dotyczące dolara amerykańskiego – druga połowa 2026 roku.

Srebro: krach spekulacyjny na tle twardego deficytu

Srebro przeszło nie tyle korektę, co krach – ponad 53% w dół, ze szczytu 121,64 USD do 56-64 USD. Ze względu na podwójną naturę (metal monetarny i przemysłowy) załamanie wymazało spekulacyjną euforię, ale odsłoniło też twarde fundamenty.

Szósty rok deficytu z rzędu. Według World Silver Survey 2026 (Metals Focus / Silver Institute, kwiecień 2026), rynek srebra po raz szósty z rzędu zamyka rok z deficytem⁶. Prognoza na 2026 to 46,3 mln uncji brakującego metalu – o 15% więcej niż w 2025 (40,3 Moz). Od 2021 roku łącznie ubyło z rezerw naziemnych aż 762,1 mln uncji.

Podaż, która nie może rosnąć. Tylko 28-30% światowej produkcji srebra pochodzi z kopalni, gdzie jest ono głównym celem wydobycia. Pozostałe 70% to produkt uboczny wydobycia ołowiu, cynku, miedzi i złota – więc nawet gdy cena srebra rośnie gwałtownie, produkcja pozostaje płaska, bo nikt nie otwiera nowej kopalni miedzi tylko po to, by przy okazji wydobyć trochę srebra. Prognoza na 2026 rok to stagnacja produkcji w przedziale 844-848 Moz (wzrost zaledwie 1,5%).

Popyt przemysłowy- mamy tutaj, jak sądze pozorne osłabienie. Popyt „fabrykacyjny” ma spaść w 2026 roku do ok. 650 Moz – najniżej od czterech lat. Producenci paneli fotowoltaicznych ograniczają zużycie „srebrnej pasty” na rzecz tańszej miedzi (spadek zużycia w tym sektorze o 19-20% rok do roku), a biżuteria i zastawa stołowa też słabną (odpowiednio -8/9% i -17/21%).

To jednak krótkowzroczna narracja. Fizyka stawia granicę oszczędnościom – srebro ma najwyższą przewodność elektryczną i cieplną spośród wszystkich metali. Ubytki z PV i biżuterii są rekompensowane przez popyt z sektora AI (centra danych potrzebują wydajnego odprowadzania ciepła), sieci 5G i pojazdów elektrycznych. Popyt inwestycyjny (sztabki, monety) urósł o 14%. A na horyzoncie są baterie ze stałym elektrolitem, które mogą zużywać nawet do 1 kg srebra na pojazd – to może całkowicie wyczyścić nadwyżki podaży w kolejnych latach.

Wskaźnik złoto/srebro (GSR Gold Silver Ratio). Mówi, ile uncji srebra kosztuje jedna uncja złota:

• Kwiecień 2025: 105:1 – srebro drastycznie niedowartościowane
• Styczeń 2026 (szczyt manii): kompresja do 55:1, lokalnie nawet 48:1 – rynek przegrzany
• Czerwiec 2026: powrót do 64:1-72:1

Długoterminowa średnia to ok. 70:1, z zakresem neutralnym 50:1-70:1. Obecny poziom sugeruje, że bańka spekulacyjna z I kwartału została w pełni rozładowana – a to atrakcyjny punkt wejścia dla kapitału długoterminowego.

Co pokazują dane CFTC: ruchy dużych graczy

Cotygodniowy raport Commitments of Traders (CFTC)⁷ pozwala odróżnić emocjonalne ruchy drobnych spekulantów od decyzji dużych funduszy i producentów zabezpieczających dostawy.

Złoto: kupowanie w cieniu krachu. Choć cena spadła o 30% do okolic 4 000 USD, a z ETF-ów uciekał kapitał, duże fundusze zwiększyły pozycję długą netto o 11,5 tys. kontraktów (+9,4%), osiągając łącznie 181 339 kontraktów netto-long. Komercyjni gracze (kopalnie, dystrybutorzy) utrzymywali standardową pozycję zabezpieczającą na poziomie -205 404 kontraktów netto-short. Innymi słowy: duży kapitał czyta obecną sytuację nie jako koniec hossy, tylko jako okazję do dokupienia na dołku, licząc na to, że twarda retoryka Warsha jest przejściowa.

Srebro: Rajd powyżej 120 USD na początku roku był napędzany głównie kapitałem detalicznym, co doprowadziło do przegrzania rynku. Po jastrzębich danych z USA fundusze masowo zamykały pozycje – ekspozycja netto-long spadła do najniższego poziomu od lutego 2024 roku, a fala wezwań do uzupełnienia depozytów (margin calls) wyczyściła spekulacyjny lewar z rynku.

Trzy rzeczy, których tłum nie potrafi dostrzec

Drenaż fizycznego metalu przez Azję. Gdy Zachód sprzedaje jednostki ETF, giełdy wschodnie skupują fizyczny metal do własnych skarbców. W czerwcu 2026 roku, gdy cena spot na COMEX spadała poniżej 4 000 USD, na Giełdzie Złota w Szanghaju metal handlowano po cenach dających premię ok. 3,25 USD na gramie (ponad 100 USD na uncji) względem notowań zachodnich. Zachodni kapitał, traktując słabość indeksów papierowych jako bessę, w praktyce oddaje strategiczne zasoby fizyczne Azji – co w dłuższej perspektywie grozi kryzysem płynności na Zachodzie.

Dedolaryzacja działa niezależnie od stóp procentowych. Inwestorzy detaliczni zakładają, że mocny dolar i wysokie stopy trwale niszczą atrakcyjność metali. Banki centralne krajów rozwijających się, w tym państwa BRICS, myślą w znacznie dłuższym horyzoncie – budują niezależność od systemu opartego na dolarze. Aż 73% przedstawicieli banków centralnych w ankietach spodziewa się strukturalnego spadku roli dolara jako waluty rezerwowej w ciągu najbliższych pięciu lat, na rzecz euro, juana i fizycznego złota.

Oszczędzanie srebra ma granice fizyczne. Narracja o osłabieniu popytu na srebro przez oszczędności w fotowoltaice jest krótkowzroczna – w wysoko obciążonej mikroelektronice (AI, 5G) dalsze ograniczanie srebra prowadzi do przegrzewania i błędów przesyłu sygnału. Popyt bazowy jest w praktyce nienaruszalny, a przy zablokowanej elastyczności podaży kopalnianej każda kolejna fala technologiczna pogłębi niedobór.

Prognozy banków dla złota i srebra na rok 2026-2027

Złoto:

Kluczowe wsparcie techniczne to strefa 3 700-3 850 USD (zbieżna ze zniesieniem Fibonacciego i średnią SMA20). W scenariuszu skrajnego oczyszczenia rynku (np. przy kryzysie płynności bankowej) ostateczne wsparcie to 3 500 USD.

Srebro:

Kluczowe wsparcie to strefa 48-50 USD – poziom, który przez blisko 45 lat był barierą oporu, a teraz stał się wsparciem. Możliwe krótkie zejście do 45 USD, z docelowym powrotem w okolice 75 USD w drugiej połowie 2026 roku.

Czy to już dno na rynku złota i srebra?

Rynek wygląda na zaawansowaną fazę formowania dna. Spekulacyjny, lewarowany kapitał został z rynku niemal całkowicie wyczyszczony. Srebro, oddające ponad połowę swoich maksimów, wróciło do historycznej strefy wsparcia (48–50 USD), gdzie stosunek potencjalnego zysku do ryzyka wygląda korzystnie dla kupujących – zwłaszcza przy utrzymującym się od sześciu lat deficycie strukturalnym. Trwałe zejście poniżej 45 USD podważyłoby te fundamenty, ale obecnie nic na to nie wskazuje.

Duży kapitał już kupuje, nie sprzedaje. Dane CFTC pokazują to wyraźnie po obu stronach rynku: fundusze zarządzane redukują ekspozycję na srebro do poziomów sprzed lutego 2024, a jednocześnie w złocie zwiększają pozycje long dokładnie w momencie paniki na ETF-ach – 11 500 dodatkowych kontraktów przy cenie schodzącej w okolice 4 023 USD.

Polityka Fed prawdopodobnie zmięknie do 2027 roku. Twarda retoryka Warsha (koniec forward guidance, redukcja bilansu, brak QE) wywołała szok, ale długoterminowe utrzymanie wysokich stóp zderzy się z kosztami obsługi rosnącego długu publicznego. Presja na PKB w końcu zmusi Fed do złagodzenia kursu – a to historycznie działa jak sygnał do aprecjacji surowców. Do tego czasu banki centralne rynków wschodzących, w tym konsekwentnie kupujący NBP, będą dalej zabezpieczać fizyczne zasoby poza systemem rozliczeniowym Wall Street.

Podsumowanie: oba metale przeszły twardy reset po fazie euforii. Obecne poziomy wyglądają na okazję do budowania pozycji metodą regularnego, uśrednionego dokupowania w trakcie paniki, a nie na sygnał końca hossy. Dla inwestora patrzącego w horyzoncie 18–24 miesięcy i śledzącego fizyczny bilans metalu, a nie tylko krótkoterminowe wskaźniki giełdowe, obecne dołki wyglądają na jeden z bardziej uzasadnionych fundamentalnie momentów w cyklu do budowania ekspozycji.

FAQ – często zadawane pytania: